ایلان ماسک و رویای تغییر آینده حمل و نقل

ایلان ماسک چهره آشنایی برای علاقه مندان فناوری ها به شمار می آید. کارآفرین و مبتکر جوانی که در کارنامه خود تاسیس شرکت پی پال و همچنین اسپیس – ایکس و تسلا موتور را دارد. او اسپیس ایکس را به اولین شرکت خصوصی بدل کرد که حمل و نقل بار به ایستگاه بین المللی فضایی را بر عهده دارد و همچنین با توسعه ایمنی کپسول های دراگون، شرکتش را به اولین شرکتی بدل خواهد کرد که توانایی اعزام انسان به فضا را دارد و این به آن معنی است که او به عنوان مدیر اسپیس ایکس،  وارد باشگاه خواهد شد که پیش از این تنها سه کشور روسیه، آمریکا و چین در آن عضویت داشته اند.

elon-musk-qa-1012-de

به نظر می رسد ایده ها و خلاقیت های ماسک  پایانی ندارد. او چند وقت پیش اعلام کرده بود که برروی طرحی کار می کند که از نظر او پنجمین حالت حمل و نقل خواهد بود. چهار حالت حمل و نقل رایج را اتومبیل، قطار، هواپیما و کشتی رانی تشکیل می دهند. گمانه زنی ها درباره طرح جدید او بالا بود تا اینکه اخیرا شرکت تسلا موتورز در سند طولانی که منتشر کرده، جزییات بیشتری از این طرح را اعلام کرده است.طرحی که اگر اجرایی شود می تواند مسافران را در مدت ۳۰ دقیقه از  لس آنجلس به  سان فرانسیسکو (۵۵۰ کیلومتر) منقل کند. یعنی اگر این طرح در ایران اجرا شود معادل این است که مسافران بتوانند فاصله میان تهران تا سبزوار را در مدت ۳۰ دقیقه طی کنند. نکته جالب این طرح این است که ماسک اعلام کرده آن را به شکل پتنت ثبت نخواهد کرد تا به عنوان ایده ای با منبع باز (Open Source) دیگران نیز بتوانند در آن مشارکت کنند.

نام این پروژه جدید هایپرلوپ است. ساختار این طرح نوعی قطار هوایی است اما برخلاف قطارهای عادی، محفظه های آن ( که برای مسافر و یا حمل خودرو می تواند طراحی شود) درون تونل های بسته ای حرکت خواهند کرد. اساس کار این سیستم استفاده از حرکت برروی لایه ای از هوا است که باعث می شود مقاومت و اصطکاک کمتر شده و با نیروی کمتری این ابزار بتواند حرکت کند.

ماسک در توضیح این ایده به نشریه بلومیرگ بیزنیس ویک گفته است: «اساس کار این است که این محفظه ها روی لایه ای از هوا حرکت خواهد کرد. محفظه ها این هوا را تولید کرده و و از طریق حفره هایی که در زیر اسکی های زیر محفظه قرار دارند به فضای زیر خود پمپ می کنند این شبیه کاری است که الان در بخش هایی از صنعت نیز انجام می شود تا بارهای سنگین را با نیروی کمتری جابجا کنند.»

برخی از منتقدان گفته بودند که این کار عملا غیر ممکن است چون انرژی که لازم است تا هوا را به زیر محفظه ها انتقال داده و آن را به حرکت درآورد فوق العاده زیاد خواهد بود. اما ماسک توضیح داده است که قرار نیست هوا عامل حرکت باشد. بلکه هوا تنها حاملی است که مانند یک بالش زیر محفظه قرار  می گیرد و مقاومت را کاهش می دهد و باعث می شود با نیروی کمتری بتوان شتاب گرفت. نیروی اصلی را نوعی شتاب دهنده مبتنی بر موتورهای الکتریکی خطی که در طول مسیر نصب شده اند تامین خواهند کرد. این موتورها در زیر اسکی های محفظه ها نصب شده و با وارد آوردن پالس هایی الکترومغناطیس محفظه را شتاب می دهند. همین سیستم برای کاهش سرعت در مقصد استفاده خواهد شد.

پیشنهاد و طرح اولیه ماسک برای ساخت این وسیله نقلیه جدید در فاصله شهرهای لس انجلس و سان فرانسیسکو است او امیدوار است بر اساس طرحش بتواند ۸۴۰ مسافر در ساعت را جابجا کند. او همچنین بیان کرده است برای ایمنی بیشتر ترجیح می دهد تا این قطار با سرعت زیر صوت حرکت کند یعنی چیزی معادل ۱۱۲۶ کیلومتر بر ساعت یا ۳۱۳ متر بر ثانیه. عددی که فوق العاده به سرعت صوت نزدیک می شود (سرعت صوت ۳۴۰ متر بر ثانیه است). بر اساس این طرح در حدود هر ۱۱۰ کیلومتر یک موتور برای تامین شتاب در نظر گرفته شده است تا نیروی لازم برای پرتاب کردن محفظه به دورتر را فراهم کند.

تجربه ای که مسافران خواهند داشت بیشتر شبیه تجربه پرواز با هواپیما است. به نوشته پاپیولار ساینس هنوز هزینه این ابزار بالا خواهد بود چیزی در حدود ۶ میلیارد دلار برای محفظه های حمل انسان و ۱۰ میلیارد دلار برای ساخت نمونه های حمل خودرو اما زمانی که به مجموع هزینه ها در طول زمان نگاه می شود این ایده می تواند به ایده ای فوق العاده اقتصادی بدل شود. بر اساس تخمین ها هزینه چنین سفری برای مسافران در حد ۲۰ دلار خواهد بود (در خالی که ارزان ترین پروازهای این مسیر حدود ۲۰۰ دلار هزینه دارند) ایده ای که آلودگی ندارد، سرعت و ایمنی بالایی دارد و شاید روزی بخشی از آینده حمل و نقل را بر عهده بگیرد. اما آیا ماسک قصد ساختن آن را هم دارد؟

Screen shot 2013-08-12 at 5.38.28 PM

او گفته که اگر دیگران پیشقدم نشوند خود او نمونه اولیه را خواهد ساخت. کاری که به گفته او اگر اولویت اولش می بود در دو سال صورت می گرفت اما چون اولیت اولش نیست ممکن است ۴ سال طول بکشد.

به هرحال وقتی شما با ایلان ماسکی  سر و کار داشته باشید که به تنهایی قرار است انسان را به فضا بفرستد و درحال تامین بخشی از مایحتاج ایستگاه فضایی است و چندین پروزه و کمپانی را می گرداند خیلی هم عجیب نیست که ساخت نوع جدید از روش حمل و نقل اولیت اول شما نباشد.

به گفته ماسک وی امیدوار است این ایده در طول ۷ تا ۱۰ سال به مرحله تجاری برسد.

هنوز مدت بسیار اندکی از انتشار جزییات طرح او گذشته است. در روزهای آینده بررسی ها و مرور های دقیق تری روی این طرح صورت خواهد گرفت اما ارایه چنین طرحی از سوی فردی با تجربه و سابقه ماسک به این معنی است که باید با دقت بیشتری این پروژه را زیر نظر گرفت و دنبال کرد.

 

۵ نظر

  1. جیک جیک می‌گه:

    آقا شما ریاد بالا رو نگاه کردی و این باعث سرگیجه، ندیدن جلوی پای و … است کمی هم در دنیای واقعی باش

    • پوریا ناظمی می‌گه:

      دوستان زیادی هستند که در این دنیا زندگی می کنند و آن را ترویج می دهند. من اگر وظیفه ای داشته باشم این است که به بقیه یادآوری کنم سرشون را گاهی از جلوی پایشان هم می توانند بردارند و بالا یا دورتر را نگاه کنند.

  2. مسعود زمانی می‌گه:

    خبر و حواشی اون را برای یکی از دوستان گفتم و اون اولین عکس العملش این بود که خب یکی دیگه میره پتنتش رو ثبت میکنه… توضیحی که برای این دوستم دادم را اینجا هم مینویسم شاید که جواب دیگران هم باشه: کلاً وقتی فرآیند و فناوری در قالب مقاله منتشر میشه و یا اصطلاحاً افشا میشه دیگه امکان ثبت اون وجود نداره… پابلیش شدن جزئیات این فناوری و البته مکانیزمهای مربوط به اون در یک نشریه عملی معمولی هم براحتی میتونه مانع از ثبت اون بشه.
    قابل توجه اساتید دانشگاهی ما که بهردلیل فقط به انتشار تحقیقاتشون تو ژورنالها هستند و نمیدونن که شانس ثبت پتنت رو از خودشون میگیرند. کلاً تو دنیای غرب عمدتاً مقالاتی چاپ میشوند که زیاد به تجاری شدن موضوع اونها امیدواری وجود نداشته باشه.
    با تشکر

نظرتان را بنویسید