خاطرم هست سال ها پیش، زمانی که در هیات دبیران شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران بودم، بارها بحثی طولانی با دوستان درباره کیفیت برنامه هایی که اجرا می کردیم و کارهایی که می کردیم داشتیم. خلاصه آن بحث ها این بود که گاهی نباید انتظار داشته باشیم همه چیز آن جوری که می خواهیم پیش برود. اینجا ایران است و کارهای ما را هم باید با همین واقعیت ها سنجید. یادم هست در این میان من و چند نفر دیگر از دوستان مخالف بودیم. مخالف تن دادن به جبر محیطی. مخالف این بودیم که شرایط جامعه را بهانه ای برای اشتباه هایی بدانیم که می توانستیم و می توانیم جلوی وقوع آن ها را گرفت.

دوستان گاهی می گفتند در نهایت این کارها داوطلبانه است و نباید از نیروهای داوطلب که حقوقی دریافت نمی کنند انتظار داشت، من می گفتم: اتفاقا از نیروهای داوطلب باید انتظار داشت. هیچ کس ما را مجبور به کاری که می کنیم نکرده است، بابتش پولی نمی گیریم و قرار نیست در کارنامه کاری ما ثبت شود. این کار را می کنیم چون دوست دارین و به همین دلیل باید به کامل ترین شکل ممکن آن را انجام دهیم. 

باید برنامه ریزی کرد، باید مسوولیت پذیرفت حتی اگر کسی مسولیتی بر عهده ما نگذاشته باشد.

این مقدمه را گفتم که عذر خواهی کنم. از مخاطبی که شاید به دلیلی فکر می کند نوشته های این سایت جالب است و گاه گاهی سری به اینجا می زند و چیز جدیدی نمی بیند. من همه سعیم را می کنم که منظم باشم اما گاهی اوضاع خوب پیش نمی رود. گاهی خسته می شویم گاهی قدم ها سنگین می شود و گاهی انگشت ها توان تایپ کردن و یا نگاه داشتن قلم را ندارد. مصیبت اینجا است که حالت بد است نمی نویسی و وقتی نمی نویسی حالت بد می شود و این همه در چرحه تکرار می افتد. 

به هر حال از دوستانی که احتمالا در این مدت به اینجا سر زده اند و چیز جدیدی ندیدند و آن هایی که احتمالا در این دو سه هفته کامنت گذاشتند و من ندیدم. پوزش می خواهم.