اینگونه است که تروریست ها همیشه برنده می شوند. هر بار که فاجعه را رقم می زنند نه تنها وحشت و کینه پراکنده می کنند، آشوب می سازند، آب را گل آلود می کنند و ما را به همین سادگی وارد بازی خود می کنند. به کامنتهای فیدهای خبری خود نگاه کنید. دعوایی است که چه کسی دلش برای چه کسی بیشتر می سوزد. دعوایی به راه افتاده است بین دین داران و بی دینان، دعوایی که آیا باید برای پاریس دعا کنیم یا درود بفرستیم. در این غبار جانیان گم می شوند و به ما می خندند.
آنهایی که در لبنان کشته شدند را همین آدم هایی کشتند که پاریسی ها را قتل عام کردند.
این وسط نه دعوای بین تمدن غرب و شرق است، نه دعوایی بین اتیست ها و دین داران نه دعوا بین خاور میانه و غرب و نه رقابتی بین بیروت و پاریس. دعوا بین مرگ آفرینان و کسانی است که میخواهند زندگی کنند. به همین سادگی. آن قدر که در این ساعت غمگینان بیروت و پاریس، دین داران غمزده و آتئیست های عزادار، عاشقان پاریس و سینه چاکان بغداد انگشت اتهام به سوی هم گرفته اند و برخی هم از فرصت آشوبی که دیگران به راه انداخته اند استفاده می کنند تا مثل لاشخور سر جنازه بی گناهان، ایدئولوژی های خود را به رخ دیگران بکشند و بهره برداری های گروهی و سیاسی و فرهنگی کنند و مقاصد خودشان را به خرج خون های آدم های بیگنام پیش ببرند، کسی نگاه نمی کند که بانی این مصیبت کیست و این غده های سرطانی اگر درمان نشوند آتشی را در جهان می افروزند که خانه و آشیانه همه را خواهد سوزاند.
مرگ بد است. چه در پاریس چه در تهران چه در بیروت و بغداد و کابل و بله آنها که نسل اندر نسل هزینه دادند و جامعه ای توسعه یافته تر را ساخته اند در موقع بروز چنین بلایی به لطف جامعه اطلاعاتی استوار، رسانه های فعال، فضای باز رسانه ای و فناوری پیشرفته، بیشتر می توانند خبر خود را رساتر به دیگران برسانند. این حاصل سال ها ساختن بستری است که امروز به کار می آید و باز هم بله باید که رسانه هایی که وظیفه اشان خبر گرفتن و انتقال صدای بی صدایان است کار خود را بهتر انجام دهند وقتی فاجعه آنجایی رخ می دهد که بستر های مناسب برای انتقال خبر را ندارد و یا در موج روزمرگی فراموش شده است.
اما خبر اصلی فراتر از نام آنهایی است که بی گناه در خون غلتیدند.
نبردی بین مرگ اندیشان و زندگی طلبان در جریان است.
باید مراقب بود و سوی درست این رویداد ایستاد. باید مراقب بود ما به ابزاری بدل نشویم که فضا را گل آلود تر می کند تا بانیان بلا، در غبار اتهام زنی ها فراموش شوند و گم شوند.
امروز مهم تر از شعار زنده باد بیروت و زنده باد جمهوری و زنده باد پاریس باید همه آن ها که به زندگی در برابر مرگ می اندیشند فریاد سردهند:
زنده باد زندگی