درباره سکوت دردناک جامعه ایرانیان خارج از کشور دربرابر بمباران ایران
ایران بار دیگر دردمند است. هر روز زخمی تازه بر تنش نشسته و این بار پارهای از تن کشورمان — جنوب ایران — که در تاریخ بارها و بارها داغ طمع طمعکاران را دیده و از تنگنظری صاحبان قدرت رنج برده، زیر باران آتش و درد قرار گرفته است.
مردم میمیرند، ایران در آتش است. از خانواده محیطبان ساده تا سرباز صفر در پادگانی دورافتاده، از لنجهای ماهیگیری تا هزاران امید و آرزو، همه زیر آتش قرار گرفتهاند.
نمیتوان در سکوت به تماشا نشست. ایران که سالهاست از ظلم حاکمان جبار و بیمدیریتیشان در رنج است، حالا به بازیچه دیوانگان قدرتپرست بدل شده؛ کسانی که با مغزهای زنگزده و کوچکشان جز ویرانی نمیبینند و جز مرگآوری و آتش بر دل نشاندن، بزرگی دیگری نمیشناسند.
و جهان در سکوت تماشا میکند… بار دیگر… در سکوتی مرگبار.
اما چگونه میتوانیم از دیگران طلب همدلی کنیم، وقتی خودمان به همدستی با دشمن دست افشانی میکنیم؟
کجایند آن مشتهای آسمانکوب قوی که در ساحل آرامش از بمباران کشورشان جشن شادی میگرفتند؟ همانهایی که در سوگ یکی از خونخوارترین مردان سیاست معاصر شمع افسوس روشن میکنند و پرچم یکی از خونآشامترین حکومتهای جهان را بر تن نام مقدس ایران میکشند؟ آیا در این هزاران راهپیمایی برای تشکر از قاتلان و آتشافروزان علیه ایران، جایی برای طلب پایان ویرانی ایران وجود ندارد؟
مگر وعده نداده بودیم صدای مردم ایران باشیم؟ مگر مردمانی که امروز در حاشیه خلیج فارس — همان آبراهی که هر بار کسی نامش را ناقص به زبان میآورد، رگ گردنمان برافروخته میشد و تاریخش را به رخ میکشیدیم — زیر باران آتش نیستند؟
میگویند مقصر نظام ایران است… مگر شکی بود؟ اما از کی مغزهای ما فسیل شده که توان درک این را ندارد که در این جهان پر از زشتی و زیبایی، فقط یک شر وجود ندارد؟ چطور نمیبینیم که هوسبازی دیوانهای که دست بر آتش مرگبار میبرد، در کنار قدرتطلبی آخرالزمانی دیوانگان متوهم، ویرانی را بر ویرانی میافزاید؟
سکوت حقیر امروز ما، روزی شکارمان خواهد کرد. روزی صدای آه و ضجه مادران و پدران داغدار و فریادهای در گلو خفه کسانی که ایران را دوست دارند، دامان ما را خواهد گرفت.
میگویند ما نقش و عاملیتی در رویدادها نداریم… بسیار خوب، پس حداقل دهان ببندیم و نمک بر زخم وطن نپاشیم.
چنان با گردنهای کشیده در میهمانیهای مسخره راهپیماییهای آخر هفته خارج از ایران، میگویند «جمهوری اسلامی، ایران نیست»! گویی راز ناگفتهای کشف کردهاند و در این کشف غریب غرق شدهاند. میگویند ویرانی ایران نیست که به چشم میبینیم، ویرانی جمهوری اسلامی است… بر خاک سوخته کدام ایران را بنا خواهید کرد؟ شما که وعده ساختن بهترش را میدهید، به یاد نمیآورید در زندگی چه ساختهاید که بر بستر زمینی بارور نبوده باشد؟ اگر در آن سوی جهان موفقیتی داشتهاید، آیا بدون استفاده از همه امکانات آن سرزمین بوده است؟
ما که در این سوی جهان از دست کوتاه خود در عذاب و شرمساریم، حداقل میتوانیم برای ثبت در تاریخ خود بگوییم — بیهراس از نام و ننگ — که ما با ویرانی ایران مخالفیم؛ چه به دست حاکمان جبار ایران باشد، چه به دست بیگانهای هوسران و مالدوست.
و ما ایران را دوست داریم؛ نه تنها چون خاک ماست، نه تنها چون که چون ریشه ماست. که این دُر عزیز، دانهای ارزشمند از تسبیح تمدن این سیاره است.
باید بیلرزش صدا گفت: لعنت بر هر ویرانگری که ایران را ویران میخواهد، دیوار این باغ را شکسته میخواهد و آن را به هر نام و دلیلی، کنام شغالان و درندگان و جادوان میخواهد.
ایران نه فقط برای ایرانیان، که برای جهان عزیزی است که باید بماند. باید روزی داد را به جای نفرت بنشانیم؛ زیرا نفرت و کینه ما را به سیاهترین گوشههای زیست انسانی راهنمایی میکند. کسی نمیخواهد چیزی را فراموش کند یا ببخشد، اما میتواند به دادخواهی بایستد، نه کینهخواهی…
به دنبال فریدون فرخ نباشیم که بیاید و ما را از چنگ ظالمی نجات دهد؛ او فرشته نبود و جز به داد و دهش چنان بزرگی نیافت. اگر هر روز نام فردوسی را به زبان میآوریم تا گذشته ایران را به یاد آوریم، شاید بد نباشد پند او را هم به یاد بیاوریم و عمل کنیم: «تو داد و دهش کن، فریدون تویی». و به یاد بیاوریم ضحاکی که این همه از او سخن میگوییم، زنده است، در دماوند در بند است و هر روز که ما فراموش کنیم، او حلقه دیگری از زنجیرش را آزادتر میکند و اگر هوشیار نباشیم ناگاه خواهیم دید که خود به سایه او بدل شدهایم.
Iran is once again in agony. Every day, a fresh wound is inflicted upon her body, and this time it is a vital part of our homeland — southern Iran — that has been scorched time and again throughout history by the greed of the greedy and has suffered from the narrow-mindedness of those in power, now caught under a rain of fire and pain.
People are dying. Iran is on fire. From the simple family of an environmental ranger to the low-ranking soldier in a remote barracks, from fishing boats to thousands of hopes and dreams — all are under fire.
We can no longer sit and watch in silence. Iran, which has been suffering for years from the tyranny of oppressive rulers and their mismanagement, has now become a plaything for power-hungry madmen — people with rusted and shrunken brains who see nothing but destruction, and recognize no greatness except in bringing death and setting fire to hearts.
And the world watches in silence… once again… in a deadly silence.
But how can we ask others for empathy when we ourselves are applauding complicity with the enemy?
Where are those powerful fists that pounded the sky, who celebrated the bombing of their own country from the shores of safety? The same people who light candles of mourning for one of the bloodiest men in contemporary politics and drape the flag of one of the most bloodthirsty regimes in the world over the once-sacred body of Iran? In all these thousands of marches to thank the killers and arsonists attacking Iran, is there no room to call for an end to the destruction of Iran?
Didn’t we promise to be the voice of the Iranian people? Aren’t the people who today live along the shores of the Persian Gulf — the same waterway that would make our veins throb with rage whenever anyone mispronounced its name, the history of which we would proudly flaunt — now under a rain of fire?
They say the Iranian regime is to blame… as if there was ever any doubt? But since when have our brains become so fossilized that we cannot understand that in this world full of ugliness and beauty, evil is not singular? How can we not see that the reckless lust of one madman reaching for the deadly fire, combined with the apocalyptic power-hunger of deluded tyrants, only adds ruin upon ruin?
Our despicable silence today will one day hunt us down. One day, the sighs and wails of grieving mothers and fathers, and the strangled cries of those who love Iran, will seize us by the collar.
They say we have no role or agency in these events… Very well. Then, at least, keep your mouth shut and stop rubbing salt in the wounds of the homeland.
With their necks stretched high at those ridiculous weekend rallies outside Iran, they declare, “The Islamic Republic is not Iran!” as if they have discovered some untold secret and are drowning in this strange revelation. They say what we are witnessing is not the destruction of Iran, but only the destruction of the Islamic Republic… On what scorched earth will you build your new Iran? You who promise to build it better — do you not remember what you have ever built in your lives that was not laid upon fertile ground? If you have achieved success on the other side of the world, was it without using all the opportunities of that land?
We, who on this side of the world suffer and feel ashamed of our short reach, can at least declare for the record of history — without fear of name or shame — that we oppose the destruction of Iran; whether it comes from the hands of Iran’s oppressive rulers or from the hands of a reckless, plunder-loving foreigner.
And we love Iran, not only because it is our soil, but because it is our root. This precious pearl is a valuable bead in the rosary of this planet’s civilizations.
We must say it with a steady voice: Damn every destroyer who wants Iran ruined, who wants the wall of this garden broken, and who, under any name or pretext, wants to turn it into a den of jackals, predators, and demons.
Iran is not only dear to Iranians, but to the world — a beloved land that must endure. We must one day plant justice in place of hatred, because hatred and vengeance lead us to the darkest corners of human existence. No one wants us to forget or to forgive, but we can stand for justice, not for vengeance…
Let us not wait for a glorious Fereydun to come and save us from the clutches of the oppressor. He was no angel, and it was only through justice and generosity that he attained such greatness. If every day we invoke the name of Ferdowsi to remember Iran’s past, perhaps it is not a bad idea to also remember his counsel and act upon it: “You be the one of justice and generosity — you are Fereydun.” And let us remember that the Zahhak we speak so much about is still alive; he is chained in Damavand, and every day we forget, he loosens another link of his chains. If we are not vigilant, we will suddenly find that we ourselves have become his shadow.
