با پخش آخرین اپیزود سریال فرینج پس از 5 فصل این سریال علمی تخیلی به پایان رسید. به نظرم این سریال یکی از بهترین سریال های علمی – تخیلی چند ساله اخیر بوده است. این سریال در طول پخشش بارها مسیر خود را تغییر داد و روایت های مختلفی را در دنیاها و زمان های مختلف بیان کرد. بازی های شگفت انگیز هنرپیشه های اصلی فیلم داستان را حتی در مواجهه با عجیب ترین پرونده ها باور پذیر می کرد. به ویژه بازی چشگیر جان نوبل، در نقش والتر بیشاپ، دانشمندی که در ابتدای مجموعه در قالب دانشمندی دیوانه معرفی می شود، خیره کننده است. من پیش تر درباره این مجموعه نوشته ام. نویسندگان این مجموعه با تعمد از نام فرینج به معنی حاشیه و با اشاره به علوم حاشیه استفاده کرده اند. علومی که در همسایگی جریان اصلی علمی قرار دارند. این تیم از گروهی از متخصصان به عنوان مشاور استفاده کرده بود تا اگرچه داستان هایی که روایت می کند در دنیای واقعیت های فیزیکی غیر ممکن است اما روش بررسی آنها کماکان منطقی باقی بماند.

درباره هر اپیزود فرینج و نقدهای علمی آن می توان مفصل نوشت. داستان دنیاهای موازی که در این داستان پیش زمینه اصلی است و همچنین داستان مسافران زمان و تناقض های این امر که در قالب شخصیت مشاهده گران بیان به کرات مورد اشاره قرار گرفت را باید به طور مفصل مورد بررسی قرار داد. با این داستان فرینج داستان شگفت انگیزی بود که ذهن شما را می توانست بعد از اکثر قسمت هایش به سفری ماجراجویانه ببرد و به سفری که در مرزهای دنیای ممکن و خیال گام بردارد.

این سریال محصول جی جی آبرامز بود. خالق سریال لاست (همین امر البته به شدت مرا نگران می کرد که پایان فرینج هم به سرنوشت لاست دچار شود که خوشبختانه نشد) اما او همانطور که در سخنرانی کنفرانس تد خود هم اشاره کرده است، قصد ندارد به همه پرسش ها پاسخ دهد. بیشتر علاقه او این است که جعبه معمایی را پیش روی مخاطب قرار دهد و بیشتر به داستانی که در پیش زمینه می گذرد اشاره کند. این داستان پیش زمینه فرینج به نظرم دست کمی از داستان اصلی نداشت. در کنار تمام پرونده ها، سفر میان دنیا ها، فناوری های آینده، مسافران زمان و … این داستان داستان پدران بود. داستان پدری که زمانی که چون جهان به غیر مرادش می چرخد، چرخ بر هم می زند و از دروازه های ممنوع عبور می کند تا جان پسری را به جای پسرش نجات دهد. داستان پدران در طول داستان بارها مطرح می شود. در لحظه ای که فرزند والتر برای اولین بار او را از تیمارستان بیرون می آورد، در جایی که او در یکی از قسمت های آخرین فصل سریال به پسرش التماس می کند بخش هایی از مغزش را خارج کند تا مبادا او به شخصیت سابقش برگردد و بار دیگر فرزندش را از دست بدهد و در نگاه غم باری که هنگام رفتن فرزندش در ماشینی که برای نجات جهان باید روشن می شد به او می اندازد.

داستان پدرانی که خود را قربانی فرزندان می کنند در قسمت های آخر با حضور 3 پدر به اوج می رسد. والتر که زمین و زمان را برای از دست ندادن دوباره فرزندش به هم می آمیزد و یک بار از آستانه جدا کننده جهان ها گذشته بود و بازهم برای هر قربانی اماده است، سپتامبر مشاهده گری که به دلیل علاقه معاشرت و مشاهده انسان ها احساستش زنده شده و برای نجات فرزندش او را در گذشته پنهان می کند و به پادافره این کار از طایفه مشاهده گران اخراج می شود و گام به گام با والتر بیشاپ دست به تدارک نقشه ای برای مبارزه و ریشه کن کردن تهاجم آینده مشاهده گران می زند و پیتر که اینک حود پدری است که نه تنها دوران رشد فرزندش را به دلیل گرفتار شدن در کهربا ندیده است، دخترش را در آغوشش از دست می دهد و برای انتقام تا مرز فروختن روح خود پیش می رود و تمام تلاش خود را برای آغاز دوباره خط زمانی آغاز می کند تا بار دیگر اگر حتی همه حوادث را از یاد ببرد در کنار دخترکش باشد.

فرینج در کنار همه داستان هایش به نظرم روایت پدران و قربانی های آنها بود.